Dans met poes

Het zonnetje scheen, de voorjaarspoets lonkte en met sop en doekje wilde ik de huiskamer te lijf gaan. Niks leuker dan wat vlotte muziek zocht ik een leuke zender uit op de radio. Hoe sneller het nummer hoe sneller mijn handjes wapperden en hoe sneller de klus geklaard was.

En toen begon het: mijn voeten begonnen te tintelen en maakten rare zijsprongen. Hoorde het ritme van de muziek en wilde uit de voeten. Ik had gewoon zin om te dansen. Maar helaas was er niemand aanwezig: partner op z’n werk en de kids op school. Maar het gevoel om met de voetjes van de vloer te gaan bleef op de voorgrond staan.

In een oogwenk smeet ik de natte lap van me af en greep de poes die net door de kamer sloop. Hup, een poezenpoot in de mijne en daar gingen we: zwierend door de huiskamer. We draaiden en tuimelden richting gang en keuken, die werden ook nog meegenomen.

Ahhh poes en ik genoten van onze ritmische uitbarstingen. Dit ging ik vaker doen maar dan wel zonder publiek graag. Want mijn ritmisch gevoel was niet om over naar huis te schrijven. Tot heden ten dage heeft niemand ooit geweten van mijn dans met poes.

Vanaf die dag waren poes en ik een echt dansteam.

Jaren later…. poes was al lang in het Walhalla… hadden mijn voetjes weer een onbedwingbare lust om te dansen. Bij gebrek aan poes greep ik de hond dan maar aan zijn lurven. Nou moet je wel weten dat poes een mager scharminkel was en enkele kilo’s woog. Dus die tango’s gingen ons vlot af.

Maar met hond was een ander verhaal; 13 kilo schoon aan de haak had ik in mijn armen, een log beest wat niet meewerkte waardoor ik als een voorovergebogen boerentrien door de kamer schuifelde.

Het was allesbehalve een dans.

Vanaf die dag was ik genezen van dansen.

Maar misschien als ik straks oud, grijs en bejaard ben……weer een poes aanschaf???

Marjo